Poetry

Poetry / Ποίηση




Παγίδες στήνει το κακό
πολλές για την ψυχή σου,
κρυμμένες σε χαμόγελα και λόγια περιττά,
κρυμμένες σε καθρέφτες και στολίδια,
σε βλέμματα και έρωτες της μιας βραδιάς
και σε πλανά.

Απομακρύνσου!





Μικρό κορίτσι ξάπλωνε
τις ξάστερες βραδιές στο χώμα
τ΄ αστέρια κοιτούσε τρεμάμενα και φωτεινά

και σιωπηλά ...
τα χέρια απλώνοντας στον Ουρανό, ζητούσε:

Δώσε μου γνώση  ...
Τη γνώση του κόσμου,
των άστρων τις τροχιές,
τη μορφή του σύμπαντος,
των νερών τα ταξίδια,
της γης τα μυστικά
κι όσα ο νους στοχάζεται
να γνωρίσω

Στο πέρασμα του χρόνου αγάπησε
γνώρισε κακία, γνώρισε ανθρωπιά,
μίσος κι αγάπη γύρω της,

και τα δειλινά ...
τα χέρια απλώνοντας στον Ουρανό, ζητούσε: 

Δώσε μου γνώση  ...
τη γνώση του κόσμου.
Την καρδιά και την ψυχή
να δω των ανθρώπων.
Πού κρύβεται η αγάπη,
πώς γιατρεύεται η κακία,
τι φωτίζει
το πνεύμα
να γνωρίσω

Τ΄ αστέρια δείχνει στα παιδιά
τα λουλούδια που ανθίζουν,
των ζώων το βλέμμα το πιστό,
 
και νοερά ...
τα χέρια απλώνοντας στον Ουρανό, ζητά:


Δώσε τους γνώση  ...
τη γνώση του κόσμου.
τα μυστικά του σύμπαντος,
του πνεύματος τα μονοπάτια,
τις πτυχές της καρδιάς
και της ψυχής το μεγαλείο
να γνωρίσουν
.


 





Τι κι αν έγειρα στο προσκεφάλι

Ένα λεπτό να ονειρευτώ …

Βιαστική η ζωή μου φώναξε

Σήκω!









Κι αν έκοψα λουλούδια
Απ’ της καρδιάς τον κήπο
Και σου πρόσφερα …
Ξέχασέ το! σαν να μην έγινε ποτέ.
Η ευωδιά τους δεν σου ταίριαζε.

Πέταξέ τα!
  




Για τον Όλυμπο



Σαν κρυστάλλινο νερό κυλάς
από απόκρημνες κορφές
και σαν δροσιά σταματάς
τις πυκνές φυλλωσιές,
των μύθων Νύμφη με τα ξέπλεκα μαλλιά,
του Ολύμπου μικρή, ξελογιάστρα θεά!

Σε πρωινή αχλή τυλιγμένη
στον ήλιο χορεύεις,
με χρωματιστές πεταλούδες
στα χαμόκλαδα παίζεις,
των μύθων Νύμφη με τα ξέπλεκα μαλλιά,
του Ολύμπου μικρή, ξελογιάστρα θεά!

Μέσ’ σε λουλούδια και βοτάνια
με τα μικρά πουλιά τραγουδάς,
σε ανηφορικά στενά μονοπάτια
τα βήματά μου τραβάς,
των μύθων Νύμφη με τα ξέπλεκα μαλλιά,
του Ολύμπου μικρή, ξελογιάστρα θεά!